«شرافت. شرف. بزرگی. بزرگواری. بزرگ مقداری. مجد. رفعت . قدر. (یادداشت مؤلف). نجابت و اصالت و بزرگواری و بلندقدری و بزرگ مرتبگی. (ناظم الاطباء).- شرافت نسب؛ ارجمندی از حیث خاندان و نسب. (فرهنگ فارسی معین)» این توضیحاتی است که دهخدا برای کلمه شرافت آورده. از میان تمام این کلمات، اصالت و بزرگ مقداری، گمانم ما […]

«شرافت. شرف. بزرگی. بزرگواری. بزرگ مقداری. مجد. رفعت . قدر. (یادداشت مؤلف). نجابت و اصالت و بزرگواری و بلندقدری و بزرگ مرتبگی. (ناظم الاطباء).- شرافت نسب؛ ارجمندی از حیث خاندان و نسب. (فرهنگ فارسی معین)»

این توضیحاتی است که دهخدا برای کلمه شرافت آورده. از میان تمام این کلمات، اصالت و بزرگ مقداری، گمانم ما را بیشتر به معنای این واژه نزدیک گرداند. چه بزرگی و بلندی نسب، در عمل الزاما شرافت در پی ندارند. شرافت را در زبان مردم، با واژه وجدان هم می شناسیم.

شرافت، نامرد نبودن، انصاف داشتن آن همه قیمت دارد که اردشیر زاهدی داماد شاه و وزیر دربار پهلوی را کیلومترها دور کند از کسی چون ابوالحسن بنی صدر. شرافت را می توان تعریف کرد به یک اعتقاد، معتقد بودن به یک چیزی در این دنیا، به یک چیز خوب وانسانی.

آن چیز می توان وطن باشد؛ آنگونه که برای اردشیر زاهدی بود و می تواند تنها قولی باشد که کسی به دیگری داده.

اردشیر زاهدی با اذعان به فداکاری، حقانیت، پاکی و شجاعت حاج قاسم و همرزمانش در نیروهای مسلح، نه حزب اللهی شد، نه طرفدار جمهوری اسلامی. راستش ما دکان باز نکرده ایم که الا و لابد به دنبال این چیزها باشیم. در حقانیت ما همین بس که تشنه جلوه شرافتیم، تشنه انصاف و غیرت، خواه این غیرت روی ناموس باشد، یا روی وطن و یا روی آیین و یا چون حاج قاسم، روی تمام این ها.

نمی خواهیم از وزیر پهلوی یک رویش انقلاب در بیاوریم، برای ما همین بس که خون سردارمان، پایه های انصاف و وجدان و وطن دوستی یکی از پایه های دربار طاغوت را به لرزه در بیاورد.

عصر ما، عصر بی شرافتی شده و همین آن را غیرقابل تحمل کرده. عصر آدم هایی که فارسی حرف می زنند و تو دلت می خواهد بر دشمنی شان صد پله افزوده گردد، اما زبان شان فارسی نباشد و خودشان را ایرانی ندانند.

کاری که زاهدی کرد این بود که در میانه و زمانه این آدم ها دستکم به زبانی که به آن سخن می گفت وفادار ماند. این هنر حاج قاسم بود و هنر هر شهید مظلومی که از زمینی که خونش آن را حاصل خیز کرده، لاله های شرف بروید.

آدم هایی مثل سلیمانی شهید، ویژگی شان این است که یک مرز ارزشمند پدید می آورند. این مرز، مرز میان کفر و ایمان نیست؛ مرز میان ایرانی و غیر ایرانی هم حتی نیست؛ این مرز که پدید آمدنش به معجزه ای می ماند، مرز مقدس انسانیت است.

انسانیت که پایه تمام ارزش های دیگر است گاهی عجیب محک می خورد. مثلا وقتی کسی با پلیدترین موجوداتی که تاریخ به خود دیده، با ذاتی کریه به نام داعش، می جنگد تا رگ حیاتش را می برد و سپس به دست منفورترین رئیس جمهور ابرقدرت مستکبر، کسی حتی برای آمریکا هم مایه بی آبرویی است، ناغافل، در غیر موقعیت جنگی و ناجوانمردانه ترور می شود. کسی که همواره در میدان جنگ بوده، بدترین ها را کشته و توسط بدترین کشته شده و به بدترین نحو ممکن هم کشته شده، این ظرفیت را دارد که مرز شرافت و انسانیت را پدید بیاورد.

او راه را برای انسانیت هموار می کند، همین بس که بگویی: «حق با تو بود» مثلا بگویی: «یا حسین بن علی! تو جرمی نداشتی که تقاصش قتل شیرخواره ات باشد، پس حق با تو بود!» مظلومیت، گوهر شرافت را در انسان ها بیدار می سازد و حاج قاسم در مظلومیت، آینه ای از ایران بود.

مظلومیت ایران هم حقانیتش را روشن می سازد و دم اردشیر زاهدی گرم که این جمله ساده را بر زبان آورد: «حق با ایران است.» دل حق جو را همین یک جمله جلا می دهد! زاهدی در مصاحبه ای در پاسخ به این سوال که «آینده ایران را چگونه می بینید؟» می گوید: «لازم به فکر است، اما ایران مملکت من است.

خون من و برادر و خواهرهای من است. الان هم حق با ایران است. این جمله را رسما در یک جلسه لیدر شیپ به انگلیسی ها گفتم و همه جا پخش شد. از حق ایران دفاع کردم. به ایران ظلم شده، به خصوص در جنگ. به ایران بد می کنند و باید تحریم ها هرچه زودتر برداشته شود. برای من افراد و دولت ها مهم نیستند.

برای من شرافت، تاریخ و مملکتم مهم است. مملکت ما امروز ۴۰ درصد جوان ها هستند و ۳۰ درصد از آنها زیر ۳۰ سال هستند، دوسوم این افراد خانم ها هستند که رئیس دانشگاه شده اند، وکیل مجلس هستند. کدام یک از این ممالک اطراف ما در خاورمیانه از خانم ها این طور استفاده می کنند؟ امروز در عربستان حتی اجازه نمی دهند خانم ها ماشین برانند. حقوق زنان در ایران پیشرفت کرده است.

ایران یک مملکت بزرگ است، تاریخ چندین هزارساله دارد. خارجی ها غیرتی که ایران دارد را نمی توانند قبول کنند».

زاهدی تا آخر عمرش هم به شاه گفت اعلیحضرت. خدا را چه می دانی؟ شاید داماد وفادار شاه که جایی در زندگی اش به حقانیت ایران و فرزندان ایران با افتخار اقرار کرد، ارج و اجرش فزون تر باشد از آنی که از سر جو با انقلاب همراه شد و روزی به آن پشت پا زد. زاهدی شاه را صدقه سر ایران اعلیحضرت می خواند. او در همین مصاحبه، در پاسخ به پرسشی در باب بی کفایتی پهلوی می گوید: «من خودم را بارها مقصر دانستم.

من اردشیر زاهدی مقصرم. ما بد کردیم. ما مردم را نفهمیدیم. اینها را صراحتا می گویم. اعلیحضرت می گفت تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها. اینها هست، اما اصل کار حسادت و خودخواهی کشورهای خارجی است که می خواهند ما را بمکند».

زاهدی از ما نشد. حر نشد. توبه نکرد. خودی نبود و به خاطر تمام این ویژگی ها محترم است و علامت حقانیت ما و خار چشم دشمنان ما. بعید می دانم، خیلی بعید می دانم زاهدی نظر خیری به دستگاه روحانیت داشته باشد و یا ایده های جمهوری اسلامی برایش دلپذیر بوده باشد و اصلا ای کاش نبوده باشد، ای کاش نبوده باشد تا این حقیقت ساده و عیان از زبانش درخشان تر شود که «ایران زیر حمله است و این نامردی است.»

بگذار در زمانه ای استحکام عقیده نایاب شده، کسی تا پایان عمر شاه را اعلیحضرت بداند اما از بغض جمهوری اسلامی، دشمنی های آمریکا را کتمان نکند؛ جنگ را کتمان نکند و حتی توانایی های ایران را منکر نشود. گذشته از این ها، ایران برای ما موضوعیت دارد.

ایران موجودیتی است که هویتی مستقل دارد و باعث می شود ما همچون اسرائیل، یک «رژیم» نباشیم! جمهوری اسلامی مادامی که پشت به هویت ملی و تاریخی مستقلی به نام ایران گرم دارد همچون روحی است که بر بستر جسمی آرام گرفته است.

این هنر جمهوری اسلامی و رهبران آن بود که این نظام تبدیل به رژیم نشد و یک کشور باقی ماند تا علاقه مندان به هویت ملی، آن را حافظ منافع و ضامن حیات ایران بدانند. اکنون اسلام سپر ایران است و ایران سپر اسلام و این هر دو خردنشدنی اند. به قول آقای زاهدی «و هیچ کس موفق نخواهد شد ایران را خرد کند».

نباید ملامتی باشد از اینکه برای زاهدی نوشتیم. او چندجا جلوه حریت و آزادگی نشان داد و حریت گمشده امام ما بود در آن غریب ترین غروب ها. شاید مظلومیت به ما هم آن چنان فشار آورده باشد که همچون عزیزمان حسین رو به دشمن که اکنون مترادف جهان شده کنیم و فریاد سر دهیم: «ویحکم یا شیعه آل ابی سفیان! إن لم یکن لکم دین، و کنتم لا تخافون المعاد، فکونوا احرارا فی دنیاکم هذه…».

 

به اشتراک بگذارید :

مطلب قبل و بعد

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد